Een mooie dag is dit. Eerst sneeuwt het een beetje. Niet te veel, alleen maar genoeg om een streepje wit round de dak te decoreren. Nooit blokkeren je toegang of verbergen je ramen in de sneeuw. Daarna schijnt de zon, ook maar een beetje. Genoeg om je ogen blind te maken maar niet genoeg, om de sneeuw aan het gras te smelten. Dat is Nederland in haar beste. De gouden zonnestralen schilderen het landschap met allerei nachjaars kleuren. Koeien en schapen lopen vrij in het gouden weiland. De hemel is blau, zo blau als hemel zou zijn, als het nooit somber geweest is. Je vergeet dat er gisteren nog een onweer was, je vergeet dat je eigenlijk al een tijdje triest was. Je glimlacht en zegt het zo luid niet alleen jezelf te laten horen: 'Wat een mooie dag!' Een perfecte tijd om alles te vergeten, en alles te vergeven. De stralende zon zorgt dat alles mooier lijkt en je ziet alles ook met een heldere inzicht. Een mooie dag en een nacht veder en de sneeuwman staat nog in de tuin met een rode sjaal om zijn nek.
